'Sinds mama ziek is, zijn we heel anders gaan leven'Zo'n acht jaar geleden voelde ze een knobbeltje in haar borst. Ze was pas 39 jaar oud. Inmiddels is ze 47 en ongeneeslijk ziek. Haar drie jonge dochters, Esther (26), Anita (24) en Géry (20) richtten voor haar de Jeanet van den Hoorn Foundation op, waarmee ze themadagen voor borstkankerpatiënten in Vierhouten organiseren.
Veel praten, alles bespreken, maar vooral humor is wat de moeder en haar drie dochters op de been houdt. Het is opmerkelijk hoe volwassen de nog jonge meiden met de situatie omgaan. "Humor komt voor ons op de eerste plaats", vertelt Anita. "We zijn heel positief ingesteld. Ik erger me aan mensen die over hele kleine dingen klagen." Géry vult aan: "Het staat totaal niet in verhouding tot wat wij meemaken. Je bent ook meer gemotiveerd om kansen aan te grijpen." Ook Esther is andere prioriteiten gaan stellen. "Sinds mama ziek is, zijn we heel anders gaan leven. We brengen ook heel veel tijd met elkaar door." Hoewel de band in de familie al sterk was, is deze alleen nog maar sterker geworden.
In april 1999 voelde Jeanet in haar borst een knobbel. "Het zal toch geen kanker zijn, schoot er direct door me heen. Bij de huisarts bleek de knobbel al aardig groot en Jeanet werd doorgestuurd naar het ziekenhuis. Het bleek te gaan om een kwaadaardig gezwel. "Het was net een spin met duizend poten, met al die vertakkingen. De enige optie was amputatie." Drie maanden na de amputatie bleek er nog een lymfklier te zitten waar een knobbel op zat. Daarop ging Jeanet naar het Amsterdamse Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, een gespecialiseerde kankerkliniek. Daar bleek dat ze nog meer uitzaaing had. In januari 2000 begon ze met zware chemokuren en bestralingen. Na deze zware tijd, leek het weer helemaal goed te gaan met Jeanet. "Ik ging weer aan het werk en in januari 2006 kreeg ik zelfs een vaste aanstelling. Het aantal onderzoeken was net afgezwakt, ik hoefde nog maar een keer per jaar terug te komen. Maar in april dat jaar voelde ik alweer dat het niet goed zat. In mei kreeg ik te horen dat de kanker weer terug was en dat het niet meer te genezen was."
Ondanks deze diagnose, bleef Jeanet er redelijk nuchter onder. "Je houdt er altijd rekening mee, er hoeft maar íets te blijven zitten. Je leest er heel veel over en je krijgt zoveel informatie. In januari zat er nog niks, in mei was het gezwel al vier bij vijf centimeter. Dan weet je dat het een hele agressieve vorm is."
Maar de ziekte van moeder, zorgt er ook voor dat de meiden soms zware beslissingen voor de kiezen krijgen. "Alle beslissingen weeg je af. Je weet dat je graag kinderen wil en wil trouwen. Je verwacht dat als je gaat trouwen, je moeder daar bij is. Je gaat dan kijken of je niet nu al kan trouwen. Je verwacht niet dat ze met 47 jaar al ongeneeslijk ziek is."
Zo nuchter als de dochters er nu over praten, zo makkelijk is het niet altijd. Anita: "Soms kan ik er heel rustig over praten, maar soms kan ik ook ineens heel erg volschieten. Laatst ging ik voor een crème voor mijn moeder naar Douglas. Ik vond de crème nogal duur en toen zei de verkoopster 'maar ze kan er heel lang mee doen'. Ja, toen schoot ik even heel erg vol." Voor de begrafenis is alles al geregeld. Jeanet: "Het is wel fijn dat we alles samen kunnen regelen. Het is heel mooi dat je het zo al kan verwerken." Anita: "We kunnen zo echt afscheid nemen. We praten er ook zo normaal over."
Hoewel Jeanet niet het gen draagt, nemen de jonge meiden toch het zeker voor het onzekere, de huisarts ook. "Bij klachten worden we gelijk serieus genomen door de huisarts", zegt Esther. "Je wordt er wel een beetje paranoia van." Jeanet: "Gezien mijn geschiedenis, nemen ze geen risico's. Zeven jaar geleden was ik de jongste patiënt in Amsterdam. Nu heb ik al zoveel jonge gezinnen gezien. Kanker is niet leeftijdsgebonden." De dames denken dat mensen zich er bewuster van zijn, mede door de vele aandacht van de media.
In juli dit jaar richtten de jonge meiden de Jeanet van den Hoorn Foundation op. "De stichting is een aandenken aan mama", legt Esther uit. "Zo willen we haar ideeën, wensen en werk graag voortzetten." Met de stichting, opgericht in samenwerking met Bert Poelman, organiseren ze ieder kwartaal themadagen voor borstkankerpatiënten in Vierhouten. Nordic walking neemt daarbij een belangrijke plaats in, maar er is ook ruimte voor ontspanning. "Je hoeft niet je hele geschiedenis op tafel te leggen", zegt Géry. "Je bent met allemaal lotgenoten. Die weten al dat je borstkanker hebt. Voor die mensen is het een feest van herkenning." Jeanet: "En als je er niet over wilt praten, dan hoeft dat niet. Je bent er ook voor de ontspanning. Door samen te zijn, heb je toch steun aan elkaar."
Tekst: Hannie Schrijver
Bron: Het Kontakt
